PsychLab.pl

Dziedziczenie i środowisko

admin — Sun, 20 Dec 2009 15:22:04 +0000

Depresja może być dziedziczna. Choć nie stwierdzono z całą pewnością, jaki czynnik jest za to odpowiedzialny, to zauważono, że w rodzinach, w których matka lub ojciec chorowali na depresję, ryzyko, iż na chorobę tę zapadną także ich dzieci, jest większe. Zwykle choroba nie pojawia się sama z siebie, lecz wywołuje ją jakieś bardzo stresujące wydarzenie. W rodzinach, w których ktoś był lub jest chory na depresję, często występuje zjawisko „transmisji” objawów, polegające na tym, że rodzic nią dotknięty przekazuje dzieciom zachowania typowe dla depresji. Dzieci postawione w przyszłości w podobnych sytuacjach mogą je naśladować. Przychodzi im to dużo łatwiej niż osobom, które nie miały depresyjnego momentu.W rodzinie, w której depresja nie występowała, jej pojawienie się jest prawie zawsze poprzedzone jakimś poważnym splotem wydarzeń głęboko dotykających człowieka. Leczenie takiej depresji jest zazwyczaj prostsze i szybsze.

Pamięć i uczenie się

admin — Sun, 20 Dec 2009 15:12:53 +0000

Biologiczne znaczenie pamięci i uczenia się Wyjątkowa w przyrodzie umiejętność uczenia się i zapamiętywania pozwoliła człowiekowi dostosować się do swojego środowiska lepiej niż zwierzętom. Wyciąganie wniosków i przewidywanie skutków danych poczynań czy zdarzeń umożliwiło rozwój naszej cywilizacji. Człowiek zawdzięcza to umiejętności myślenia abstrakcyjnego, uczenia się i pamięci. Różne fazy pamięci Wyróżnia się trzy fazy pamięci: D Przyjmowanie informacji (przechowywanie, uczenie się), Gromadzenie informacji (zachowywanie),CD Zapamiętywanie informacji (odtwarzanie).Od czego zależy zdolność uczenia się? Szybkość uczenia się zależy od stopnia trudności i sensu danego materiału. Materiał powinien być podzielony na części, ponieważ uczenie się wszystkiego naraz jest o wiele trudniejsze. Obrazowe pojęcia generalnie przyswajane są łatwiej niż abstrakcyjne. Jakkolwiek nie wszyscy są „wzrokowcami”, najczęściej stosuje się pomoc w postaci notatek. Ostatnio modny jest mind-maping, czyli sporządzanie na papierze jakby map z zaznaczonymi kluczowymi słowami, których układ i połączenie za pomocą strzałek ma na celu odzwierciedlenie wzajemnych zależności poszczególnych informacji mających tworzyć logiczną całość. W przypadku świadomego uczenia się (np. przed egzaminami) zdolność uczenia się jest o wiele wyższa niż przy nieświadomym uczeniu się (w codziennym życiu). Zdolność uczenia się uwarunkowana jest zarówno indywidualnymi predyspozycjami, jak i na przykład nastrojem chwili. Rodzaje zapamiętywania Nauka zajmująca się pamięcią odkryła różne rodzaje zapamiętywania informacji. Wyróżnia się trzy podstawowe modele. Uważa się, że proces magazynowania wiadomości przebiega stopniowo. Bardzo krótki okres zapamiętywania Wrażenia optyczne i czuciowe zatrzymują się w pamięci na mniej więcej 0,2 sekundy i ulegają następnie zapomnieniu. Dzięki temu przepływ informacji i kontrola świadomości zostają zachowane. Krótki okres zapamiętywania Jest to prosty system zachowywania wiadomości, z ograniczoną pojemnością i czasem wynoszącym ok. 10 sekund. W tym czasie można sobie przyswoić numer telefoniczny czy właśnie usłyszane nazwisko. Jeżeli jednak informacja taka nie zostanie powtórzona w pamięci, ulega ona zapomnieniu. Długi okres zapamiętywania Dzięki ćwiczeniu, powtarzaniu i związanemu z nimi obiegowi informacji, nauczony materiał może pozostać w pamięci godziny, a nawet lata. Zapominanie związane jest z nagromadzeniem zapamiętywanej wiedzy. Niektórych wiadomości nigdy się nie zapomina Istnieją wiadomości zachowywane w pamięci już na zawsze. Dzięki wieloletnim ćwiczeniom i codziennej praktyce nie zapomina się własnego imienia, czy umiejętności takich jak czytanie, pisanie i mówienie. Dlaczego zapominamy? Zapominanie może być niekiedy źródłem sporych kłopotów. Czy nie ma na to rady? Dlaczego to, co już raz zostało zapamiętane nie pozostaje na zawsze w umyśle i nie może być przywołane w dowolnym momencie? Biologia stoi na stanowisku, że zapominanie jest naturalnym procesem chroniącym mózg przed dezorganizującym nadmiarem informacji, ale to stwierdzenie zupełnie nie wyjaśnia mechanizmów zapamiętywania i zapominania. Tu z pomocą przy- chodzi psychologia, która srworzyła kilka teorii pamięci. Choćby powierzchowne zapoznanie się z nimi może być źródłem wielu praktycznych wskazówek, jak skutecznie zapamiętywać i dlaczego niektóre wiadomości wylatują z pamięci. Teoria interferencji Teoria ta zakłada, że proces uczenia się pozostawia w mózgu ślad pamięciowy (engram) w postaci impulsów nerwowych krążących przez pewien czas w sieci komórek nerwowych. Na krążenie tych impulsów ma wpływ zarówno to, czego uczyliśmy się wcześniej, jak i to, czego uczymy się potem. Jeśli wcześniej wyuczona wiedza utrudnia zapamiętywanie nowej, mówimy o hamowaniu proak-tywnym. W wypadku, gdy już opanowane umiejętności ulegają zapominaniu pod wpływem nowo wyuczonych, mamy do czynienia z hamowaniem retroaktywnym. Ze względu na już istniejące znaczne zasoby pamięci większe znaczenie w praktyce ma hamowanie proakrywne. Zgodnie z teorią interferencji zapominanie jest więc skutkiem hamowania pro-aktywnego lub retroaktywnego. Godne podkreślenia jest to, że w teorii tej czas ma drugorzędne znaczenie. O wiele ważniejsze jest to, co działo się pomiędzy momentem uczenia się a momentem odtwarzania wyuczonej wiedzy. Jeśli czas ten zostanie poświęcony na sen, wówczas wpływ obu typów hamowania jest wyraźnie mniejszy, a jeśli wypełnia go jakaś forma aktywności, to jej wpływ jest tym większy, im większe jest podobieństwo wykonywanych czynności do tego, co jest przedmiotem uczenia się. Teoria zaniku śladu pamięciowego Według tej teorii ślady pamięciowe powstające w mózgu w procesie uczenia się słabną z czasem i wreszcie zupełnie zanikają. Najważniejszym czynnikiem zapominania jest tu czas. Im więcej go upłynie, tym słabszy ślad pamięciowy i trudniejsze przypominanie. Na trwałe zapamiętuje się tylko to, co jest od czasu do czasu powtarzane. Freudowska teoria wyparcia Freud twierdzi, że zapominanie jest w rzeczywistości mechanizmem obronnym polegającym na spychaniu do podświadomości tych treści, które są nieprzyjemne i bolesne. Zapominanie usuwa z pamięci to, co jest źródłem negatywnych emocji. Poglądy Freuda można odnosić wyłącznie do emocjonalnych treści pamięci, a ich potwierdzeniem jest analiza marzeń sennych, czynności pomyłkowe i wolne skojarzenia. Zakłócenia pamięci U niektórych osób można zaobserwować niezdolność do zapamiętywania nowych wiadomości, mimo iż dobrze pamiętają liczne fakty z przeszłości. Taki zespół amnestyczny często można zaobserwować u alkoholików. Ich pamięć trwała i świeża funkcjonuje poprawnie, ale choroba uniemożliwia transfer informacji z zasobów pamięci świeżej do pamięci trwałej, co jest warunkiem zapamiętywania. Inny rodzajem niepamięci jest amnezja wsteczna, polegająca na osłabieniu lub utracie pamięci pewnych zdarzeń lub okresów własnego życia wskutek różnych przyczyn chorobowych, np. po wstrząśnieniu lub udarze mózgu, wstrząsie elektrycznym czy narkozie. Mechanizm powstawania amnezji wstecznej nie jest wyjaśniony, ale prawie pewne jest, że upośledzeniu ulega tylko dostęp do informacji zawartych w pamięci trwałej, natomiast same informacje pozostają nienaruszone.

Depresja

admin — Tue, 17 Feb 2009 10:18:30 +0000

Znacznie lepiej jest uzewnętrzniać swoje uczucia.Tłumienie żalu, często odbierane jako wyraz siły charakteru, może z czasem doprowadzić do problemów psychologicznych. Powodem, dla którego ludzie radzą „być twardym”, jest to, że widok osoby pogrążonej w żałobie wywołuje w nich samych smutek. Ich motywacja jest zatem egoistyczna. Zdarza się, że podczas rodzinnych kłótni mój dorastający syn wykrzykuje: „Ucieszycie się, jak wkrótce umrę!”. Czy rzeczywiście istnieje ryzyko, że popełni samobójstwo? Syn najprawdopodobniej chce usłyszeć, że w razie jego śmierci rodzice będą bardzo nieszczęśliwi, ponieważ go kochają, nawet jeśli od czasu do czasu kłóci się z nimi. Jeśli natomiast wydaje się państwu, że syn jest w złym nastroju częściej niż inni młodzi ludzie, należy uważnie go obserwować. Proszę pamiętać, że nastolatki nie muszą być w tak głębokiej depresji jak dorośli, aby zdecydować się na samobójstwo. DEPRESJA nie jest prostym, jednowymiarowym stanem. Trwa znacznie dłużej niż chandra i towarzyszy jej wiele różnych objawów. Może dotknąć każdego i w każdym wieku, bez względu na płeć i zawód. Pojawia się u nastolatków, u osób w średnim, a także podeszłym wieku. Jeżeli podejrzewamy, że ktoś cierpi na depresję, należy uważnie go obserwować, by sprawdzić, czy występują objawy świadczące o wadze problemu. Najbardziej charakterystyczna dla depresji jest utrata zainteresowania życiem i zdolności cieszenia się czymkolwiek. Chorego przestaje cieszyć to, co do tej pory sprawiało mu przyjemność. Traci zainteresowanie pracą, szkołą, rodziną. Nie ma apetytu, maleje odczuwane przez niego pożądanie seksualne, przestaje dbać o wygląd i higienę osobistą. Następnie pojawiają się dolegliwości fizyczne, takie jak: bóle głowy, pleców, problemy żołądkowe, uczucie ściskania w klatce piersiowej, zawroty głowj burzenia widzenia. Bardzo cap grążone w depresji nie potrafi) o profesjonalną pomoc.

Erotyka

admin — Sat, 20 Dec 2008 14:59:26 +0000

Co to jest erotyka? Pod pojęciem erotyki rozumiany jest ogół form i zachowań związanych z tematyką miłości zmysłowej, a więc wykraczający poza samą tylko płciowość. Erotyka jest duchową strefą płciowości. Ponadto jest w stanie wywołać chęć podejmowania gry z nadsyłanymi z zewnątrz różnymi sygnałami erotycznymi. Tak jak piękna kobieta na plakacie może kusząco oddziaływać na mężczyzn, także odpowiednia muzyka lub zapach perfum wywoływać mogą uczucia erotyczne. Nierzadko także miłość „platoniczna” wzbudza erotyczne podniety. Wtedy płciowość przechodzi w inną jakość -absolutną duchową jedność. Zygmund Freud w swojej psychoanalizie przedstawia „erosa” jako podstawowy popęd człowieka: to on stanowi źródło życiodajnych sił i jest odpowiedzialny za rozmnażanie i utrzymanie gatunku. Erotyka bez seksualności? Przykład miłości platonicznej dowodzi, że miłość może istnieć bez pożądania seksualnego. Staje się wtedy uczuciem wyższym, górującym nad zmysłowością i cielesnością. Ale nawet tutaj erotyka ma swoją rolę w tworzeniu się obrazu zamierzeń i znaczeń aktu kochania. Jest ona wtedy przekierunkowana w stronę doznań duchowych, artystycznych, religijnych czy nawet społecznych. Flirt Zazwyczaj jednak erotyka i seksualność występują w parze, co widoczne jesr na przykład podczas flirtu. Choć nie dochodzi do stosunku, to jednak w podświadomości flirtujących płciowość odgrywa przez cały czas ważną rolę. W trakcie flirtu obydwie osoby sygnalizują sobie wzajemnie, używając słów lub innych znaków, że uważają się za atrakcyjne, sympatyczne i przede wszystkim erotycznie pociągające. Erotyka na co dzień Seksualne akcenty, choć nie zawsze uświadamiane, odgrywają niebagatelną rolę w trakcie wykonywania wielu zwykłych zajęć. Ożywiona rozmowa, specyficzny sposób tańca, jazda na koniu lub pływanie mogą pobudzić erorycznie. Codzienną porcję wrażeń erotycznych dostarcza w najprostszy sposób moda; także film, sztuka, literatura oraz reklama zawierają niemało akcenrów odnoszących się do seksu i erotyzmu. Erotyka w związku O erotyce można mówić, jeśli między dwojgiem zakochanych ludzi pojawi się zmysłowa siła, która przyciąga ich wzajemnie ku sobie. Charakterystyczne dla początku znajomości, prawie niemożliwe do zaspokojenia pożądanie seksualne, z upływem czasu przejawia się coraz mniej gwałtownie. Powierzchowna zmysłowość zanika ustępując miejsca coraz bardziej uduchowionym uczuciom, na bazie których rodzi się prawdziwa i erotyczna miłość. Czas dla siebie Od starań obojga partnerów zależy, czy erotyka na zawsze pozostanie ważnym elementem dla ich związku. Bardzo istotne jest, by poświęcali sobie nawzajem dużo czasu. Rozmowy prowadzone bez pośpiechu i w intymnej atmosferze, spacery, wspólne wyjście do kina lub na koncert uświadomią im, jak ważne jest zaufanie i bliskość drugiego człowieka. Swobodna atmosfera skłania ponadto do igraszek, podczas których z przyjemnością oddawać się można pragnieniom własnym i partnera, wnosząc w ten sposób stale do związku erotyczną świeżość. Erotyka jako stymulacja Erotyka jest bardzo szeroko rozumianym pojęciem, przedstawiającym przy pomocy słowa lub obrazu sceny seksualne, króre w normalnych przypadkach działają na pożądanie seksualne, pobudzając pociąg płciowy. Wiele zależy oczywiście od indywidualnych upodobań, mających zazwyczaj wyraźne podłoże kulturowe. To, co dla jednych jest w sensie erotycznym piękne, u innych budzić może skojarzenia z pornografią. Jednak bez wątpienia, wszystko, co dotyczy życia erotycznego, cieszy się u wielu osób niezwykłym zainteresowaniem.

Presja czasu

admin — Sat, 15 Nov 2008 15:13:23 +0000

Dyktatura zegara Charakterystykę dwudziestego wieku ktoś błyskotliwie określił jednym słowem: „szybciej”. Rzeczywiście, rozwój technologii zmierzał prze te ostatnie 100 lat w zasadzie ku jednemu: aby skrócić czas potrzebny na wykonanie jakiegoś produktu czy przedsięwzięcia. Uprzemysłowienie odepchnęło w niebyt czasy, gdy ludzie żyli zgodnie z rytmem natury, a dni nie dzieliły się na zajęte pracą lub wolne. Liczne święta i specyficzna organizacja pracy służyły pogłębianiu więzi pomiędzy ludźmi, pozostawiały czas na własne przemyślenia, a ponadto dawały okazję do korzystania z różnych przyjemności. Rozwijając nowe technologie ery przemysłowej, wydawało nam się, że np. szybciej sunące pociągi pozwolą spożytkować zaoszczędzony w ten sposób czas na coś innego, przyjemniejszego lub pożyteczniejszego. Stało się jednak inaczej. Padliśmy ofiarą tyranii zegara i uciekającego czasu. Dziś wydaje się, że wszyscy mają coraz mniej czasu, nieustannie przejęci są tym, że się spóźnią (np. na ten szybki pociąg odchodzący punktualnie o godzinie 07,58), że nie zdążą do pracy, że znów źle zaplanowali swoje na zakupy albo coś szybko przekąsić … Przeklęty budzik Także budzik uważany jest chyba za przedmiot wyjątkowo dokuczliwy, ale jednak nieodzowny. Osób, które kładą się wcześnie spać i nie potrzebują budzika jest coraz mniej. Większość ludzi cierpi z powodu zbyt krótkiej doby i dla nich regularny, długi sen jest rzadko realny. Tak więc nawet nasz sen uległ presji czasu. Czas pracy a życie Zasadniczy wpływ na rytm życia ma niewątpliwie praca. To od niej zależy, kiedy jest czas wolny, kiedy nadchodzi urlop i kiedy można poświęcić się jeszcze innym zajęciom. Życie robotni ka zmianowego, pielęgniarki lub pracownika hotelu będzie się różnić znacznie od życia sekretarki czy gospodyni domowej, właśnie ze względu na rodzaj i styl wykonywanej pracy. Wspólne dla nich będzie niewątpliwie uzależnienie od zegara i związany z tym podział dnia na godziny pracy i czas wolny. „Czas to pieniądz” Benjamin Franklin, amerykański mąż stanu i filozof osiemnastego wieku, powiedział: „Jeśli czas jest najkosztowniejszą wartością spośród innych, to marnotrawstwo czasu jest największym marnotrawstwem” To stwierdzenie stało się z upływem lat podstawą lakonicznego „czas to pieniądz”, przy czym znalazło się też więcej uzasadnień dla tej tezy: IZ] Uprzemysłowienie i związana z nim praca przy maszynach, przynosiły o tyle więcej zysku, o ile dłużej urządzenia pracowały — najlepiej przez okrągłą dobę. „Czas to pieniądz”, szczególnie jeśli należy do człowieka, który sprzedaje swój czas za pieniądze. CJ Powiedzenie Franklina można w dzisiejszych czasach sparafrazować: kto codziennie ma czas, ten nie ma pieniędzy, kto ma pieniądze, ten nie ma czasu.

Homoseksualizm męski

admin — Sun, 20 Apr 2008 15:03:35 +0000

Jak powstaje homoseksualizm męski? Wiele osób uważa, że określenie „homoseksualizm” odnosi się do uczucia łączącego dwóch mężczyzn. Łacińskie słowo „homo” oznacza mężczyznę. Jednak przedrostek „homo” odnoszący się do homoseksualizmu został zaczerpnięty z greki i oznacza „ten sam”. Homoseksualizm jest więc miłością do osoby tej samej płci. To czy seksualizm jest dziedziczny, czy ma podłoże genetyczne lub hormonalne, czy też powstaje na skutek warunków środowiskowych, jest nadal sprawą dyskusyjną. Z niedawno poczynionych badań wynika, że skłonność do homoseksualizmu jest związana nie tylko z niedoborem pewnych hormonów (co było konkluzją uprzednich badań), ale także z zaburzeniem rozwoju mózgu w fazie płodowej. Większość psychoanalityków sądzi, że rozwój homoseksualizmu związany jest ze stosunkiem danej osoby do rodziców. Wychodzą oni z założenia, że każdy człowiek z gruntu jest biseksualny, a więc początkowo nie wykazuje skłonności do żadnej płci. Według tej teorii chłopiec, który związany jest blisko z matką, a z ojcem nie, może skierować się w stronę homoseksualizmu. Seksuolodzy są zdania, że do powstania homoseksualizmu przyczyniają się zarówno czynniki dziedziczne, jak i srosunki na linii dziecko – rodzice. Jak objawia się homoseksualizm męski? Okres, w którym człowiek, a także otoczenie stają się świadomi jego „inności” określa się z angielska „coming out”. Okres ten może trwać całymi latami i obejmuje następujące etapy: Okres bezpośrednio poprzedzający „coming out” Na tym etapie homoseksualista staje się świadomy swoich uczuć. Są one jednak głęboko skrywane, ponieważ słyszy się jak negatywnie jest oceniany homoseksualizm przez rodzinę czy kościół. Homoseksualista czuje się wyobcowany, zagrożony i pozbawiony poczucia własnej wartości. Niektórzy zatrzymują się na tym etapie i do końca życia zachowują swą „tajemnicę”. W okresie podejmowania decyzji mają miejsce częste depresje, które mogą się nawet skończyć samobójstwem. „Coming out” Etap tego „wyjścia na zewnątrz” lub „ujawnienia się” jest najtrudniejszą decyzją homoseksualisty. Przebiega dwutorowo. Dana osoba zaczyna akceptować własną orientację psychoseksualną i zaznajamia się z zagadnieniem homoseksualizmu. Szuka kontaktu najpierw ze światem gejów, pragnąc poznać stosunki panujące w tej społeczności. Zaakceptowawszy w pełni swoją orientację seksualną, podejmuje także decyzję poinformowania 0 tym swoich najbliższych. Sposób w jaki owe wyznanie zostanie przyjęte przez innych warunkuje późniejszy rozwój młodego człowieka. Jeżeli jego „odmienność” zostanie przyjęta ze zrozumieniem przez rodzinę czy grono przyjaciół, dalszy rozwój przebiega bez zakłóceń. Niestety, nie za często młody człowiek spotyka się ze zrozumieniem i pozytywną reakcją najbliższych. Ujawnienie swoich preferencji rodzinie często kończy się odrzuceniem i potępieniem z jej strony (szczególnie przez ojca). Ma to z reguły bardzo negatywne konsekwencje nie tylko z powodu utraty domu 1 środowiska (bo odrzucenie powiązane jest często z wyjazdem, szczególnie z mniejszych miejscowości), ale przede wszysrkim w sferze psychiki. Młody człowiek ma bezpowrotnie zmienione poczucie własnej wartości, często powraca do okresu poprzedzającego „coming out”. Integracja Po odkryciu własnej seksualności szuka się kontaktu z innymi homoseksualistami i grupami homoseksualnymi. Dochodzi do pierwszych doświadczeń płciowych i powstania trwałych związków. Homoseksualiści, podobnie jak „normalna” młodzież, przechodzą przez klasyczny okres wchodzenia w dorosłość. Jednak ich droga do pełnej integracji z „normalnym” społeczeństwem jest o wiele trudniejsza, ze względu na wciąż obowiązujące stereotypy, do których dochodzi także strach przed zagrożeniem AIDS.

Homoseksualizm żeński

admin — Fri, 11 Apr 2008 15:01:31 +0000

Źródła homoseksualizmu żeńskiego Przyczyny, które sprawiają, że kobieta nie potrafi dostrzec w mężczyźnie osoby pociągającej seksualnie, a odczuwa silny związek cielesny i duchowy z innymi kobietami, nie są do końca jasne. Naukowcy zgadzają się dziś tylko w jednym: homoseksualizm nie jest chorobą. Jest to zasadnicza zmiana podejścia do tego problemu od czasów Zygmunta Freuda i dziewiętnastowiecznych seksuologów. Różne hipotezy Niektórzy badacze opowiadają się za hormonalnym uwarunkowaniem skłonności do osób tej samej płci i podkreślają, że wpływ hormonów na nienarodzone dziecko rozpoczyna się już w łonie matki. Oznaczałoby to, że skłonność do homoseksualizmu ma w jakiś sposób charakter dziedziczny. Innym przykładem hipotezy zakładającej podłoże genetyczne homoseksualizmu są tzw. teorie typów, wg których istnieje silny związek pomiędzy budową ciała (typem konstytucyjnym) a cechami charakrerologicznymi, w tym także orientacją seksualną. Odmienne podejście prezentuje psychoanaliza, która wskazuje na znaczenie doświadczeń z wczesnego dzieciństwa, np. bardzo ścisły związek z matką i przykre doświadczenia w kontaktach z mężczyznami, jako źródeł kształtowania postawy homoseksualnej. Najbardziej prawdopodobne jest to, że homoseksualizm kobiecy ma bardzo złożone podłoże i pojawia się jako efekt współdziałania wielu różnych czynników. Przemijająca skłonność W okresie dojrzewania może wystąpić u młodych dziewcząt przejściowe obdarzanie innych kobiet uczuciami o charakterze erotycznym. Skłonność ta zwykle zanika z czasem, często tłumiona nieświadomie w obawie przed złamaniem norm uznawanych za powszechnie obowiązujące. Najnowsze wyniki badań seksuologicznych dowodzą, że homoseksualizm kobiecy jest we współczesnym, industrialnym społeczeństwie zjawiskiem znacznie częstszym niż przypuszczano. Prawie co piąta czterdziestoletnia kobieta przyznaje się do przynajmniej jednokrotnego zbliżenia z inną kobietą. Związki lesbijskie wśród kobiet samotnych, roz wiedzionych lub wdów są jeszcze częstsze. Kobiety uprawiające miłość lesbijską wydają się bardziej zaspokojone seksualnie w porównaniu do mężatek. Badania par lesbijskich i heteroseksualnych o pięcioletnim stażu wspólnego pożycia ujawniły, że 68% lesbijek regularnie osiąga orgazm, podczas gdy u mężatek odsetek ten wynosi tylko 40%. Nie ma pewnych danych co do skali zjawiska homoseksualizmu kobiecego, ale szacuje się, że w takich krajach Europy Zachodniej jak Niemcy, Austria czy Szwajcaria wyłącznie homoseksualne stosunki utrzymuje l%-3% kobiet. Związek lesbijski W związku lesbijskim komponenty seksualne odgrywają wprawdzie dużą rolę, ale równie duże znaczenia ma fakt, że kobiety pozostające w kobiecym związku nie muszą przed sobą niczego udawać. Nie muszą dopasowywać się do żadnego (męskiego) ideału urody, ani przyjmować na siebie ról zgodnych z oczekiwaniem partnera (matka, pani domu, kokietka, dama itp.). W porównaniu z kobierami heteroseksualnymi i ukierunkowanymi życiowo na mężczyzn, feministki częściej przyznają, że mogłyby widzieć siebie w związku homoseksualnym, co nie oznacza oczywiście, że skłonności lesbijskie są warunkiem feminizmu. Poznać i zaakceptować siebie Najtrudniejszym momentem w życiu kobiety (i mężczyzny) o nastawieniu homoseksualnym jest uświadomienie sobie własnej odmienności, a następnie jej akceptacja. Jest to szczególnie trudne w warunkach silnej presji społecznej akceptującej, pod groźbą dyskryminacji, wyłącznie heteroseksualny model związku partnerskiego.

Życie z osobą w depresji

admin — Fri, 04 Apr 2008 11:24:31 +0000

Psychoterapia pomaga zmienić sposób myślenia o sobie i świecie u osób cierpiących na depresję. Jednak kiedy żyje się z osobą w stanie depresyjnym, lepiej nie oczekiwać szybkich, pozytywnych rezultatów. Najistotniejsze jest wtedy utrzymywanie przyjacielskiej postawy, pełnej wsparcia i zrozumienia, nawet jeśli wydaje się, że nie przynosi to żadnych skutków. Takie pozytywne nastawienie jest w rzeczywistości doceniane przez chorą osobę, nawet jeśli nie ma ona siły, aby w danym momencie odpowiednio na nie zareagować. Na to na ogół przychodzi czas później. Może wydać się to dziwne, ale w przypadku chorych na depresję strategia nierobienia zbyt wielu rzeczy naraz dotyczy również odpoczynku. Warto pamiętać, że wakacje mogą doprowadzić chorego do jeszcze większego niepokoju. Dlatego osoby cieqii^. sję nie należy namawiać do i ponieważ nie jest ona w stanic tak jak zdrowa osoba.

Utrata bliskiej osoby

admin — Sun, 02 Mar 2008 15:22:48 +0000

Częstym, choć przejściowym powodem występowania depresji, jest śmierć bliskiej osoby. Żałoba, żal, smutek po śmierci kogoś bliskiego jest rzeczą naturalną. Próby stłumienia żalu nie pomagają, wręcz przeciwnie – prowadzą raczej do wydłużenia okresu żałoby. U wielu osób, obok zwykle odczuwanego napięcia, często pojawia się poczucie winy, rozdrażnienie oraz brak zainteresowania innymi osobami. Czasami występuje chęć naśladowania cech charakteru i zachowań osoby nieżyjącej. Osoby znajdujące się w tym stanie mogą mieć problemy z porozumieniem się z członkami rodziny lub z przyjaciółmi. Ponadto mogą okazywać wrogość w stosunku do lekarzy oraz krewnych, którzy nie wykazywali zainteresowania zmarłą osobą. W innym przebiegu choroby objawy żałoby mogą w ogóle nie występować; zamiast nich pojawia się nieustanna i bezcelowa aktywność, wynikająca z chęci zajęcia czymś głowy, by nie myśleć o bolesnej stracie. W takiej sytuacji powinno się zachęcić chorego do ujawnienia swojego żalu przyjaciołom, rodzinie, lekarzowi rodzinnemu czy terapeucie.

Jak leczyć depresję?

admin — Sun, 20 Jan 2008 15:23:55 +0000

Wiele osób nie zdaje sobie sprawy, jak poważnym problemem jest głęboka depresja. W rzeczywistości mniej więcej jedna na sześć osób cierpiących na tę chorobę kończy samobójstwem. Leki przeciwdepresyjne są obecnie zalecane nieco rzadziej niż kiedyś. Dziś lekarze starają się najpierw pomóc choremu, stosując psychoterapię, dzięki której osoba z depresją uczy się, jak radzić sobie ze stresem i sytuacjami, które mogą wywołać depresję. Leki są jednak bardzo pomocne, jeśli przyczyną choroby są czynniki genetyczne. Ich zaletą jest łatwość podawania i to, że nie wymagają częstych wizyt u specjalisty. Najczęściej stosowane leki przeciwdepresyjne to tzw. leki trójpierścienio-we lub mające za zadanie zwiększenie produkcji serotoniny (substancji chemicznej produkowanej przez mózg, odpowiedzialnej za dobre samopoczucie). Leki te działają skutecznie, m.in. podnosząc nastrój, poprzez wpływanie na procesy chemiczne zachodzące w mózgu. Dodatkowo używa się również leków uspokajających, aby obniżyć napięcie, lęk i stres. Metody psychologiczne obejmują m.in. naukę rozpoznawania, a następnie zmianę negatywnych myśli oraz naukę samooceny. Techniki te razem z elementami terapii behawioralnej (terapii objawów) także dają dobre efekty. Zaobserwowano, że nawet samo myślenie na temat podjęcia psychoterapii może mieć pozytywny wpływ na samopoczucie chorego.