PsychLab.pl » zaburzenia

Dziedziczenie i środowisko

admin — Sun, 20 Dec 2009 15:22:04 +0000

Depresja może być dziedziczna. Choć nie stwierdzono z całą pewnością, jaki czynnik jest za to odpowiedzialny, to zauważono, że w rodzinach, w których matka lub ojciec chorowali na depresję, ryzyko, iż na chorobę tę zapadną także ich dzieci, jest większe. Zwykle choroba nie pojawia się sama z siebie, lecz wywołuje ją jakieś bardzo stresujące wydarzenie. W rodzinach, w których ktoś był lub jest chory na depresję, często występuje zjawisko „transmisji” objawów, polegające na tym, że rodzic nią dotknięty przekazuje dzieciom zachowania typowe dla depresji. Dzieci postawione w przyszłości w podobnych sytuacjach mogą je naśladować. Przychodzi im to dużo łatwiej niż osobom, które nie miały depresyjnego momentu.W rodzinie, w której depresja nie występowała, jej pojawienie się jest prawie zawsze poprzedzone jakimś poważnym splotem wydarzeń głęboko dotykających człowieka. Leczenie takiej depresji jest zazwyczaj prostsze i szybsze.

Depresja

admin — Tue, 17 Feb 2009 10:18:30 +0000

Znacznie lepiej jest uzewnętrzniać swoje uczucia.Tłumienie żalu, często odbierane jako wyraz siły charakteru, może z czasem doprowadzić do problemów psychologicznych. Powodem, dla którego ludzie radzą „być twardym”, jest to, że widok osoby pogrążonej w żałobie wywołuje w nich samych smutek. Ich motywacja jest zatem egoistyczna. Zdarza się, że podczas rodzinnych kłótni mój dorastający syn wykrzykuje: „Ucieszycie się, jak wkrótce umrę!”. Czy rzeczywiście istnieje ryzyko, że popełni samobójstwo? Syn najprawdopodobniej chce usłyszeć, że w razie jego śmierci rodzice będą bardzo nieszczęśliwi, ponieważ go kochają, nawet jeśli od czasu do czasu kłóci się z nimi. Jeśli natomiast wydaje się państwu, że syn jest w złym nastroju częściej niż inni młodzi ludzie, należy uważnie go obserwować. Proszę pamiętać, że nastolatki nie muszą być w tak głębokiej depresji jak dorośli, aby zdecydować się na samobójstwo. DEPRESJA nie jest prostym, jednowymiarowym stanem. Trwa znacznie dłużej niż chandra i towarzyszy jej wiele różnych objawów. Może dotknąć każdego i w każdym wieku, bez względu na płeć i zawód. Pojawia się u nastolatków, u osób w średnim, a także podeszłym wieku. Jeżeli podejrzewamy, że ktoś cierpi na depresję, należy uważnie go obserwować, by sprawdzić, czy występują objawy świadczące o wadze problemu. Najbardziej charakterystyczna dla depresji jest utrata zainteresowania życiem i zdolności cieszenia się czymkolwiek. Chorego przestaje cieszyć to, co do tej pory sprawiało mu przyjemność. Traci zainteresowanie pracą, szkołą, rodziną. Nie ma apetytu, maleje odczuwane przez niego pożądanie seksualne, przestaje dbać o wygląd i higienę osobistą. Następnie pojawiają się dolegliwości fizyczne, takie jak: bóle głowy, pleców, problemy żołądkowe, uczucie ściskania w klatce piersiowej, zawroty głowj burzenia widzenia. Bardzo cap grążone w depresji nie potrafi) o profesjonalną pomoc.

Życie z osobą w depresji

admin — Fri, 04 Apr 2008 11:24:31 +0000

Psychoterapia pomaga zmienić sposób myślenia o sobie i świecie u osób cierpiących na depresję. Jednak kiedy żyje się z osobą w stanie depresyjnym, lepiej nie oczekiwać szybkich, pozytywnych rezultatów. Najistotniejsze jest wtedy utrzymywanie przyjacielskiej postawy, pełnej wsparcia i zrozumienia, nawet jeśli wydaje się, że nie przynosi to żadnych skutków. Takie pozytywne nastawienie jest w rzeczywistości doceniane przez chorą osobę, nawet jeśli nie ma ona siły, aby w danym momencie odpowiednio na nie zareagować. Na to na ogół przychodzi czas później. Może wydać się to dziwne, ale w przypadku chorych na depresję strategia nierobienia zbyt wielu rzeczy naraz dotyczy również odpoczynku. Warto pamiętać, że wakacje mogą doprowadzić chorego do jeszcze większego niepokoju. Dlatego osoby cieqii^. sję nie należy namawiać do i ponieważ nie jest ona w stanic tak jak zdrowa osoba.

Utrata bliskiej osoby

admin — Sun, 02 Mar 2008 15:22:48 +0000

Częstym, choć przejściowym powodem występowania depresji, jest śmierć bliskiej osoby. Żałoba, żal, smutek po śmierci kogoś bliskiego jest rzeczą naturalną. Próby stłumienia żalu nie pomagają, wręcz przeciwnie – prowadzą raczej do wydłużenia okresu żałoby. U wielu osób, obok zwykle odczuwanego napięcia, często pojawia się poczucie winy, rozdrażnienie oraz brak zainteresowania innymi osobami. Czasami występuje chęć naśladowania cech charakteru i zachowań osoby nieżyjącej. Osoby znajdujące się w tym stanie mogą mieć problemy z porozumieniem się z członkami rodziny lub z przyjaciółmi. Ponadto mogą okazywać wrogość w stosunku do lekarzy oraz krewnych, którzy nie wykazywali zainteresowania zmarłą osobą. W innym przebiegu choroby objawy żałoby mogą w ogóle nie występować; zamiast nich pojawia się nieustanna i bezcelowa aktywność, wynikająca z chęci zajęcia czymś głowy, by nie myśleć o bolesnej stracie. W takiej sytuacji powinno się zachęcić chorego do ujawnienia swojego żalu przyjaciołom, rodzinie, lekarzowi rodzinnemu czy terapeucie.

Jak leczyć depresję?

admin — Sun, 20 Jan 2008 15:23:55 +0000

Wiele osób nie zdaje sobie sprawy, jak poważnym problemem jest głęboka depresja. W rzeczywistości mniej więcej jedna na sześć osób cierpiących na tę chorobę kończy samobójstwem. Leki przeciwdepresyjne są obecnie zalecane nieco rzadziej niż kiedyś. Dziś lekarze starają się najpierw pomóc choremu, stosując psychoterapię, dzięki której osoba z depresją uczy się, jak radzić sobie ze stresem i sytuacjami, które mogą wywołać depresję. Leki są jednak bardzo pomocne, jeśli przyczyną choroby są czynniki genetyczne. Ich zaletą jest łatwość podawania i to, że nie wymagają częstych wizyt u specjalisty. Najczęściej stosowane leki przeciwdepresyjne to tzw. leki trójpierścienio-we lub mające za zadanie zwiększenie produkcji serotoniny (substancji chemicznej produkowanej przez mózg, odpowiedzialnej za dobre samopoczucie). Leki te działają skutecznie, m.in. podnosząc nastrój, poprzez wpływanie na procesy chemiczne zachodzące w mózgu. Dodatkowo używa się również leków uspokajających, aby obniżyć napięcie, lęk i stres. Metody psychologiczne obejmują m.in. naukę rozpoznawania, a następnie zmianę negatywnych myśli oraz naukę samooceny. Techniki te razem z elementami terapii behawioralnej (terapii objawów) także dają dobre efekty. Zaobserwowano, że nawet samo myślenie na temat podjęcia psychoterapii może mieć pozytywny wpływ na samopoczucie chorego.

Bezsenność

admin — Wed, 10 Jan 2007 17:21:28 +0000

Sen i jego zaburzenia.

Sen jest zjawiskiem fizjologicznym polegającym na obniżeniu aktywności ośrodkowego układu nerwowego oraz całego organizmu. Jeśli przypatrzymy się zapisowi EEG zdrowego śpiącego człowieka, wyróżnimy w nim dwa podstawowe okresy – fazy snu. Pierwszą fazę stanowi tzw. sen NREM (non rapid eye movement), którego nazwa jest po prostu zaprzeczeniem nazwy drugiej z kolei fazy – REM (rapid eye movement). REM, zwany także snem paradoksalnym, to ten okres, w którym występują marzenia senne. Jak można zauważyć już w nazwie, charakteryzuje się m.in. szybkimi ruchami gałek ocznych. Bardzo charakterystyczna jest także aktywność elektryczna kory mózgowej. Daje się wtedy zauważyć rytmy zwane zębami piły charakteryzujące się dużą regularnością, niską częstotliwością i wysoką synchronizacją. Poza zębami piły obraz EEG przypomina stan senności (a więc człowieka jeszcze nieśpiącego). Jednak REM jest drugą fazą snu. Najpierw musisz przejść przez pierwszą część, która dzieli się na cztery fazy. W pierwszej z nich w zapisie EEG można zauważyć zanik fal alfa oraz dominację rytmu theta. Faza druga to dalsze spowolnienie rytmów kory mózgowej, występowanie tzw. zespołów K (pojedynczej ujemnej fali ostrej z następującą natychmiast po niej falą wolną) i pojawiające się tzw. wrzeciona snu – charakterystyczne fale o wysokiej synchronizacji i napięciu początkowo rosnącym, potem zaś malejącym (stąd charakterystyczny kształt wrzecion). Faza trzecia to pojawiające się coraz częściej wolne fale delta. Faza czwarta to dominacja (przynajmniej 50%) fal delta. Dwie ostatnie fazy tworzą tzw. sen głęboki, podczas którego następuje regeneracja fizyczna organizmu. W tym czasie wzmożeniu ulega m.in. wydzielanie hormonu wzrostu, który zapewnia nie tylko wzrost dziecka, ale także umożliwia regenerację organizmu (gojenie ran, odtwarzanie zniszczonych komórek). Istnieje wiele badań, które potwierdzają, że podczas snu utrwalają się informacje zapamiętane w ciągu dnia.
Zaburzenia snu należą do najczęściej występujących zaburzeń zdrowia psychicznego. Można je podzielić na cztery grupy: zaburzenia związane z zasypianiem i kontynuowaniem snu (bezsenność), zaburzenia przebiegające z nadmierną sennością (hipersomnia), zaburzenia rytmu snu i czuwania, parasomnie.
Bezsenność.

Bezsenność to wszelkie problemy polegające na niewystarczającej ilości lub jakości snu. Może przybierać postacie problemów z zaśnięciem lub zbyt płytkiego snu (niepozwalającego na wystarczająco długą fazę snu głębokiego), któremu niekiedy towarzyszy wybudzanie się w środku nocy. Sen zdrowego człowieka trwa średnio 7 – 8 godzin. Czas zasypiania nie powinien przekraczać 30 minut. Bezsenności towarzyszy także pogorszenie funkcjonowania za dnia wynikające z obiektywnie występującej senności lub subiektywnego poczucia zmęczenia. Brak tych objawów przy jednoczesnym skróceniu snu świadczy o mniejszym zapotrzebowaniu. Szacuje się, że bezsenność dotyka ok. 30% dorosłych Polaków i aż 90% ludzi powyżej 60. roku życia. Choć w większości przypadków leczenie daje dobre rezultaty, wielu chorych nie podejmuje go, przez co zaburzenie staje się przewlekłe.
Brak wypoczynku spowodowany zbyt krótkim lub zbyt płytkim snem niekorzystnie wpływa na samopoczucie, funkcjonowanie za dnia oraz zdrowie. Do najważniejszych następstw bezsenności należy zaliczyć: zmniejszoną odporność na stres, obniżenie nastroju, zaburzenia koncentracji i pamięci, obniżenie odporności organizmu na czynniki chorobotwórcze.
Przyczyny bezsenności.

Bezsenność może być zaburzeniem niezwiązanym z innymi zaburzeniami lub chorobami (bezsenność pierwotna). Często zdarza się jednak, że jest objawem chorób somatycznych lub zaburzeń psychicznych (bezsenność wtórna).
Do najczęstszych przyczyn bezsenności pierwotnej należą przede wszystkim złe nawyki związane ze snem (np. przegrzewanie sypialni, zasypianie przy radiu lub telewizorze, przejadanie się tuż przed snem), styl życia (np. nieuregulowany rytm dobowy, wykonywanie pobudzających czynności przed snem) lub nieustanny stres (np. praca związana z dużym obciążeniem psychicznym, problemy rodzinne, zawodowe itp.). Częstym powodem trudności z zasypianiem jest też nadużywanie substancji pobudzających (np. kofeiny), palenie tytoniu, zażywanie niektórych narkotyków lub leków o działaniu pobudzającym. Najważniejsze przyczyny bezsenności wtórnej, to przede wszystkim zaburzenia nerwicowe oraz depresja. Warto też pamiętać, że przejściowe problemy z zasypianiem mogą być spowodowane gorączką.
Jak sobie radzić z bezsennością?

W przypadku bezsenności wtórnej w pierwszej kolejności należy podjąć leczenie choroby lub zaburzenia psychicznego, które stało się przyczyną zaburzeń snu. Z tego powodu zdiagnozowanie bezsenności może wymagać wykonanie badań mających na celu wykluczenie niektórych chorób. W bezsenności pierwotnej podstawą leczenia jest postępowanie niefarmakologiczne. Przede wszystkim należy zadbać o właściwą higienę snu. Do podstawowych zaleceń należą:

odstawienie środków pobudzających oraz tytoniu

kładzenie się spać i wstawanie zawsze o tej samej porze

odizolowanie się od źródeł hałasu podczas snu (TV, radio)

regularny wysiłek fizyczny (nie później niż na ok. 3 godz. przed snem)

spożywanie wieczorem jedynie lekkostrawnych posiłków

wietrzenie sypialni przed snem i zapewnienie właściwej (niskiej temperatury)

dbałość o wygodę w łóżku

używanie łóżka jedynie do snu oraz seksu

nieprzegrzewanie sypialni

Warte zastosowania są także techniki relaksacyjne. Ich skuteczność może być duża zwłaszcza wtedy, gdy przyczyną bezsenności jest stres. Ich zastosowanie pozwala opanować procesy fizjologiczne, które przyczyniają się do zwiększonego pobudzenia w stresie: zmniejszyć ciśnienie krwi, spowolnić akcję serca, wywołać korzystne dla snu zmiany zapisu EEG, zmniejszyć napięcie mięśniowe, zwiększyć oporność elektryczną skóry. Do najbardziej skutecznych technik relaksacyjnych należą:

metoda Jacobsona

trening autogenny Schultza

techniki oddechowe

nagrania relaksacyjne

techniki oparte na wizualizacji

metody oparte na biofeedbacku

Konsekwentna dbałość o higienę snu oraz systematyczne stosowanie którejś z wymienionych technik (zwłaszcza kilku łącznie) w większości przypadków pozwala pozbyć się problemów związanych z zasypianiem. Ich stosowanie jest szczególnie wskazane wtedy, gdy zapewnienie właściwej higieny snu nie jest możliwe, np. z powodu trójzmianowej pracy, dużego obciążenia psychicznego, itp. Niejednokrotnie w leczeniu bezsenności stosuje się także leki. Są to przede wszystkim środki anksjolityczne – działające uspokajająco i antylękowo. Należy jednak pamiętać, że choć pomagają w zaśnięciu, ich wpływ na jakość snu najczęściej jest negatywny. Ich zażywanie powoduje skrócenie snu głębokiego (fazy najważniejszej z punktu widzenia regeneracji organizmu). Przyjmowani środków anksjolitycznych rodzi także niebezpieczeństwo uzależnienia, co wyklucza ich stałe przyjmowanie.

Bilikiewicz A. (2004) Psychiatria, Wydawnictwo Lekarskie PZWL
Sęk H. (2005) Wprowadzenie do psychologii klinicznej, Scholar Wydawnictwo Naukowe
Aleksandrowicz J. (2000) Psychoterapia, Wydawnictwo Lekarskie PZWL

Zaburzenia psychoorganiczne

admin — Tue, 02 Jan 2007 17:15:03 +0000

Do tej grupy zaburzeń możemy zaliczyć wszelkie zaburzenia czynności psychicznych, które powstały pod wpływem uszkodzenia mózgu. Z diagnozą taką możemy się więc spotkać jedynie wtedy, gdy objawy zaburzenia nie występowały przed zaistnieniem uszkodzenia organicznego oraz gdy nie istnieją działające równolegle czynniki patogenne (przyczyny chorób), które mogą wytłumaczyć objawy bez odwoływania się do uszkodzenia mózgu.

Odmiany zaburzeń psychoorganicznych.

Uszkodzenie mózgu może powodować rozmaite objawy w zależności od tego, jak jest rozległe, jakie obszary mózgu obejmuje oraz od cech indywidualnych, które mogą w znacznym stopniu modyfikować obraz kliniczny zaburzenia. Niemniej ze względu na odmienność przyczyn i objawów zaburzenia psychoorganiczne można klasyfikować. Do najważniejszych należą:

zaburzenia związane z otępieniem – demencja (np. w chorobie Alzheimera, otępienia naczyniowe)

zaburzenia związane z majaczeniem (zaburzeniami świadomości, majaczeniem, urojeniami) – niewywołane alkoholem i innymi substancjami psychoaktywnymi

zaburzenia procesów poznawczych

zaburzenia lękowe, afektywne, dysocjacyjne, urojeniowe

zaburzenia osobowości

Zaburzenia psychoorganiczne mogą przypominać choroby lub zaburzenia psychiczne o podłożu nieorganicznym, dlatego najważniejszym elementem diagnozy jest stwierdzenie organicznego podłoża choroby.
Leczenie i pomoc psychologiczna.

Ponieważ zaburzenia psychoorganiczne mają podłoże przede wszystkim neurologiczne, leczeniem ich zajmują się przede wszystkim neurolodzy. Istotnym elementem choroby są jednak objawy psychiczne, które nie tylko stwarzają dyskomfort i w znacznym stopniu utrudniają funkcjonowanie, ale bardzo często (np. w przypadku otępień) mają działanie inwalidyzujące – uniemożliwiają pracę zawodową i samodzielność. Z tego powodu osobami cierpiącymi z powodów psychoorganicznych niejednokrotnie zajmują się psycholodzy, opiekuni społeczni lub też znajdują się one pod stałą opieką osób bliskich. Konieczność opieki i pomocy opiekuna lub psychologa w każdym przypadku zależy od rodzaju, nasilenia i przebiegu danego zaburzenia
Padaczka.

Padaczka (epilepsja), podobnie jak zespoły psychoorganiczne, jest choroba neurologiczną i jako taka winna być leczona przede wszystkim przez neurologów. jednak Podobnie jednak, jak w zaburzeniach psychoorganicznych padaczka może wiązać się ze specyficznymi zaburzeniami czynności psychicznych, utrudnieniami w funkcjonowaniu chorego oraz stygmatyzacją (zwłaszcza wśród dzieci i młodzieży), która wtórnie może przyczynić się do zaburzeń emocjonalnych.

Depresja porodowa

admin — Mon, 01 Jan 2007 15:20:20 +0000

Poradź się lekarza – potrzebne może być leczenie farmakologiczne, aby przywrócić równowagę w układzie hormonalnym. Przydatna jest pomoc psychoterapeutyczna. Niekiedy konieczne jest pozostanie w szpitalu . odpowiednie leczenie. Wskazana jest pomoc w opiece nad dzieckiem, aby chora mogła odpocząć spokojnie się wyspać. Dzieckiem może opiekować się mąz, ktoś z rodziny lub wykwalifikowana niania. Chorej należy pomagać lub zastąpić ją w pracach domowych: gotowaniu, sprzątaniu, robieniu zakupów czy praniu. Wobec chorej należy być tolerancyjnym, cierpliwym, okazywać jej zrozumienie. Kobieta z depresją poporodową ma niewielką kontrolę nad tym, co się dzieje w jej umyśle, lecz dzięki pomocy medycznej i psychologicznej, w połączeniu z życzliwym wsparciem ze strony otoczenia, ma szansę szybkiego powrotu do zdrowia. Dla depresji charakterystyczne są także zaburzenia snu. Jest to wynik zniekształconego myślenia oraz natury tej choroby. Chorzy na depresję cierpią na bezsenność lub budzą się wcześnie rano z głową pełną przykrych myśli. Pojawia się dodatkowy lęk, że nie uda się zasnąć lub porządnie wyspać. Prócz tego depresja może powodować wczesne budzenie się. Dla chorych początek dnia jest najgorszą porą. Czasami depresji towarzyszy nieuzasadniony lęk, chorzy są prawie cały czas niespokojni i nerwowi. Te cechy odróżniają ich od innych pacjentów depresyjnych, którzy przejawiają apatię i są raczej skłonni do ukrywania swoich zmartwień przed innymi ludźmi.Jest to stan depresyjny, który pojawia się u kobiet podczas porodu i tuż po porodzie. Jeszcze niedawno uważano, że ten stan emocjonalny jest spowodowany wyczerpaniem po porodzie oraz napięcia wynikającego z pojawienia się dziecka i świadomości, że trzeba się o nie troszczyć. Obecnie jednak wiadomo, że jest to choroba, w której do objawów typowych dla zwykłej depresji może dołączyć np. wrogość w stosunku do dziecka. To z kolei wywołuje u matki poczucie winy albo obojętność. Zazwyczaj depresja poporodowa mija po 72 godzinach po urodzeniu dziecka. Jeżeli jkednak przedłuża się, konieczna jest pomoc specjalisty – psychiatry w porę odpowiedniej pomocy specjalistycznej, której powinno towarzyszyć wsparcie ze strony najbliższych, może zacząć zaniedbywać dziecko i dom. Może też mieć poczucie, że nie jest w stanie poradzić sobie z zaistniałą sytuacją. W rezultacie często dochodzi do kryzysu w małżeństwie i rodzinie, a w najpoważniejszych przypadkach kobieta może targnąć się na swoje życie. Obecnie istnieją naukowe dowody na to, że rzeczywistym powodem depresji poporodowej są zaburzenia hormonalne, będące ubocznym efektem ciąży i porodu. Terapia zatem powinna uwzględniać przywrócenie właściwej równowagi hormonalnej.