PsychLab.pl » depresja

Dziedziczenie i środowisko

admin — Sun, 20 Dec 2009 15:22:04 +0000

Depresja może być dziedziczna. Choć nie stwierdzono z całą pewnością, jaki czynnik jest za to odpowiedzialny, to zauważono, że w rodzinach, w których matka lub ojciec chorowali na depresję, ryzyko, iż na chorobę tę zapadną także ich dzieci, jest większe. Zwykle choroba nie pojawia się sama z siebie, lecz wywołuje ją jakieś bardzo stresujące wydarzenie. W rodzinach, w których ktoś był lub jest chory na depresję, często występuje zjawisko „transmisji” objawów, polegające na tym, że rodzic nią dotknięty przekazuje dzieciom zachowania typowe dla depresji. Dzieci postawione w przyszłości w podobnych sytuacjach mogą je naśladować. Przychodzi im to dużo łatwiej niż osobom, które nie miały depresyjnego momentu.W rodzinie, w której depresja nie występowała, jej pojawienie się jest prawie zawsze poprzedzone jakimś poważnym splotem wydarzeń głęboko dotykających człowieka. Leczenie takiej depresji jest zazwyczaj prostsze i szybsze.

Depresja

admin — Tue, 17 Feb 2009 10:18:30 +0000

Znacznie lepiej jest uzewnętrzniać swoje uczucia.Tłumienie żalu, często odbierane jako wyraz siły charakteru, może z czasem doprowadzić do problemów psychologicznych. Powodem, dla którego ludzie radzą „być twardym”, jest to, że widok osoby pogrążonej w żałobie wywołuje w nich samych smutek. Ich motywacja jest zatem egoistyczna. Zdarza się, że podczas rodzinnych kłótni mój dorastający syn wykrzykuje: „Ucieszycie się, jak wkrótce umrę!”. Czy rzeczywiście istnieje ryzyko, że popełni samobójstwo? Syn najprawdopodobniej chce usłyszeć, że w razie jego śmierci rodzice będą bardzo nieszczęśliwi, ponieważ go kochają, nawet jeśli od czasu do czasu kłóci się z nimi. Jeśli natomiast wydaje się państwu, że syn jest w złym nastroju częściej niż inni młodzi ludzie, należy uważnie go obserwować. Proszę pamiętać, że nastolatki nie muszą być w tak głębokiej depresji jak dorośli, aby zdecydować się na samobójstwo. DEPRESJA nie jest prostym, jednowymiarowym stanem. Trwa znacznie dłużej niż chandra i towarzyszy jej wiele różnych objawów. Może dotknąć każdego i w każdym wieku, bez względu na płeć i zawód. Pojawia się u nastolatków, u osób w średnim, a także podeszłym wieku. Jeżeli podejrzewamy, że ktoś cierpi na depresję, należy uważnie go obserwować, by sprawdzić, czy występują objawy świadczące o wadze problemu. Najbardziej charakterystyczna dla depresji jest utrata zainteresowania życiem i zdolności cieszenia się czymkolwiek. Chorego przestaje cieszyć to, co do tej pory sprawiało mu przyjemność. Traci zainteresowanie pracą, szkołą, rodziną. Nie ma apetytu, maleje odczuwane przez niego pożądanie seksualne, przestaje dbać o wygląd i higienę osobistą. Następnie pojawiają się dolegliwości fizyczne, takie jak: bóle głowy, pleców, problemy żołądkowe, uczucie ściskania w klatce piersiowej, zawroty głowj burzenia widzenia. Bardzo cap grążone w depresji nie potrafi) o profesjonalną pomoc.

Życie z osobą w depresji

admin — Fri, 04 Apr 2008 11:24:31 +0000

Psychoterapia pomaga zmienić sposób myślenia o sobie i świecie u osób cierpiących na depresję. Jednak kiedy żyje się z osobą w stanie depresyjnym, lepiej nie oczekiwać szybkich, pozytywnych rezultatów. Najistotniejsze jest wtedy utrzymywanie przyjacielskiej postawy, pełnej wsparcia i zrozumienia, nawet jeśli wydaje się, że nie przynosi to żadnych skutków. Takie pozytywne nastawienie jest w rzeczywistości doceniane przez chorą osobę, nawet jeśli nie ma ona siły, aby w danym momencie odpowiednio na nie zareagować. Na to na ogół przychodzi czas później. Może wydać się to dziwne, ale w przypadku chorych na depresję strategia nierobienia zbyt wielu rzeczy naraz dotyczy również odpoczynku. Warto pamiętać, że wakacje mogą doprowadzić chorego do jeszcze większego niepokoju. Dlatego osoby cieqii^. sję nie należy namawiać do i ponieważ nie jest ona w stanic tak jak zdrowa osoba.

Utrata bliskiej osoby

admin — Sun, 02 Mar 2008 15:22:48 +0000

Częstym, choć przejściowym powodem występowania depresji, jest śmierć bliskiej osoby. Żałoba, żal, smutek po śmierci kogoś bliskiego jest rzeczą naturalną. Próby stłumienia żalu nie pomagają, wręcz przeciwnie – prowadzą raczej do wydłużenia okresu żałoby. U wielu osób, obok zwykle odczuwanego napięcia, często pojawia się poczucie winy, rozdrażnienie oraz brak zainteresowania innymi osobami. Czasami występuje chęć naśladowania cech charakteru i zachowań osoby nieżyjącej. Osoby znajdujące się w tym stanie mogą mieć problemy z porozumieniem się z członkami rodziny lub z przyjaciółmi. Ponadto mogą okazywać wrogość w stosunku do lekarzy oraz krewnych, którzy nie wykazywali zainteresowania zmarłą osobą. W innym przebiegu choroby objawy żałoby mogą w ogóle nie występować; zamiast nich pojawia się nieustanna i bezcelowa aktywność, wynikająca z chęci zajęcia czymś głowy, by nie myśleć o bolesnej stracie. W takiej sytuacji powinno się zachęcić chorego do ujawnienia swojego żalu przyjaciołom, rodzinie, lekarzowi rodzinnemu czy terapeucie.

Jak leczyć depresję?

admin — Sun, 20 Jan 2008 15:23:55 +0000

Wiele osób nie zdaje sobie sprawy, jak poważnym problemem jest głęboka depresja. W rzeczywistości mniej więcej jedna na sześć osób cierpiących na tę chorobę kończy samobójstwem. Leki przeciwdepresyjne są obecnie zalecane nieco rzadziej niż kiedyś. Dziś lekarze starają się najpierw pomóc choremu, stosując psychoterapię, dzięki której osoba z depresją uczy się, jak radzić sobie ze stresem i sytuacjami, które mogą wywołać depresję. Leki są jednak bardzo pomocne, jeśli przyczyną choroby są czynniki genetyczne. Ich zaletą jest łatwość podawania i to, że nie wymagają częstych wizyt u specjalisty. Najczęściej stosowane leki przeciwdepresyjne to tzw. leki trójpierścienio-we lub mające za zadanie zwiększenie produkcji serotoniny (substancji chemicznej produkowanej przez mózg, odpowiedzialnej za dobre samopoczucie). Leki te działają skutecznie, m.in. podnosząc nastrój, poprzez wpływanie na procesy chemiczne zachodzące w mózgu. Dodatkowo używa się również leków uspokajających, aby obniżyć napięcie, lęk i stres. Metody psychologiczne obejmują m.in. naukę rozpoznawania, a następnie zmianę negatywnych myśli oraz naukę samooceny. Techniki te razem z elementami terapii behawioralnej (terapii objawów) także dają dobre efekty. Zaobserwowano, że nawet samo myślenie na temat podjęcia psychoterapii może mieć pozytywny wpływ na samopoczucie chorego.

Depresja porodowa

admin — Mon, 01 Jan 2007 15:20:20 +0000

Poradź się lekarza – potrzebne może być leczenie farmakologiczne, aby przywrócić równowagę w układzie hormonalnym. Przydatna jest pomoc psychoterapeutyczna. Niekiedy konieczne jest pozostanie w szpitalu . odpowiednie leczenie. Wskazana jest pomoc w opiece nad dzieckiem, aby chora mogła odpocząć spokojnie się wyspać. Dzieckiem może opiekować się mąz, ktoś z rodziny lub wykwalifikowana niania. Chorej należy pomagać lub zastąpić ją w pracach domowych: gotowaniu, sprzątaniu, robieniu zakupów czy praniu. Wobec chorej należy być tolerancyjnym, cierpliwym, okazywać jej zrozumienie. Kobieta z depresją poporodową ma niewielką kontrolę nad tym, co się dzieje w jej umyśle, lecz dzięki pomocy medycznej i psychologicznej, w połączeniu z życzliwym wsparciem ze strony otoczenia, ma szansę szybkiego powrotu do zdrowia. Dla depresji charakterystyczne są także zaburzenia snu. Jest to wynik zniekształconego myślenia oraz natury tej choroby. Chorzy na depresję cierpią na bezsenność lub budzą się wcześnie rano z głową pełną przykrych myśli. Pojawia się dodatkowy lęk, że nie uda się zasnąć lub porządnie wyspać. Prócz tego depresja może powodować wczesne budzenie się. Dla chorych początek dnia jest najgorszą porą. Czasami depresji towarzyszy nieuzasadniony lęk, chorzy są prawie cały czas niespokojni i nerwowi. Te cechy odróżniają ich od innych pacjentów depresyjnych, którzy przejawiają apatię i są raczej skłonni do ukrywania swoich zmartwień przed innymi ludźmi.Jest to stan depresyjny, który pojawia się u kobiet podczas porodu i tuż po porodzie. Jeszcze niedawno uważano, że ten stan emocjonalny jest spowodowany wyczerpaniem po porodzie oraz napięcia wynikającego z pojawienia się dziecka i świadomości, że trzeba się o nie troszczyć. Obecnie jednak wiadomo, że jest to choroba, w której do objawów typowych dla zwykłej depresji może dołączyć np. wrogość w stosunku do dziecka. To z kolei wywołuje u matki poczucie winy albo obojętność. Zazwyczaj depresja poporodowa mija po 72 godzinach po urodzeniu dziecka. Jeżeli jkednak przedłuża się, konieczna jest pomoc specjalisty – psychiatry w porę odpowiedniej pomocy specjalistycznej, której powinno towarzyszyć wsparcie ze strony najbliższych, może zacząć zaniedbywać dziecko i dom. Może też mieć poczucie, że nie jest w stanie poradzić sobie z zaistniałą sytuacją. W rezultacie często dochodzi do kryzysu w małżeństwie i rodzinie, a w najpoważniejszych przypadkach kobieta może targnąć się na swoje życie. Obecnie istnieją naukowe dowody na to, że rzeczywistym powodem depresji poporodowej są zaburzenia hormonalne, będące ubocznym efektem ciąży i porodu. Terapia zatem powinna uwzględniać przywrócenie właściwej równowagi hormonalnej.