PsychLab.pl » seksuologia

Erotyka

admin — Sat, 20 Dec 2008 14:59:26 +0000

Co to jest erotyka? Pod pojęciem erotyki rozumiany jest ogół form i zachowań związanych z tematyką miłości zmysłowej, a więc wykraczający poza samą tylko płciowość. Erotyka jest duchową strefą płciowości. Ponadto jest w stanie wywołać chęć podejmowania gry z nadsyłanymi z zewnątrz różnymi sygnałami erotycznymi. Tak jak piękna kobieta na plakacie może kusząco oddziaływać na mężczyzn, także odpowiednia muzyka lub zapach perfum wywoływać mogą uczucia erotyczne. Nierzadko także miłość „platoniczna” wzbudza erotyczne podniety. Wtedy płciowość przechodzi w inną jakość -absolutną duchową jedność. Zygmund Freud w swojej psychoanalizie przedstawia „erosa” jako podstawowy popęd człowieka: to on stanowi źródło życiodajnych sił i jest odpowiedzialny za rozmnażanie i utrzymanie gatunku. Erotyka bez seksualności? Przykład miłości platonicznej dowodzi, że miłość może istnieć bez pożądania seksualnego. Staje się wtedy uczuciem wyższym, górującym nad zmysłowością i cielesnością. Ale nawet tutaj erotyka ma swoją rolę w tworzeniu się obrazu zamierzeń i znaczeń aktu kochania. Jest ona wtedy przekierunkowana w stronę doznań duchowych, artystycznych, religijnych czy nawet społecznych. Flirt Zazwyczaj jednak erotyka i seksualność występują w parze, co widoczne jesr na przykład podczas flirtu. Choć nie dochodzi do stosunku, to jednak w podświadomości flirtujących płciowość odgrywa przez cały czas ważną rolę. W trakcie flirtu obydwie osoby sygnalizują sobie wzajemnie, używając słów lub innych znaków, że uważają się za atrakcyjne, sympatyczne i przede wszystkim erotycznie pociągające. Erotyka na co dzień Seksualne akcenty, choć nie zawsze uświadamiane, odgrywają niebagatelną rolę w trakcie wykonywania wielu zwykłych zajęć. Ożywiona rozmowa, specyficzny sposób tańca, jazda na koniu lub pływanie mogą pobudzić erorycznie. Codzienną porcję wrażeń erotycznych dostarcza w najprostszy sposób moda; także film, sztuka, literatura oraz reklama zawierają niemało akcenrów odnoszących się do seksu i erotyzmu. Erotyka w związku O erotyce można mówić, jeśli między dwojgiem zakochanych ludzi pojawi się zmysłowa siła, która przyciąga ich wzajemnie ku sobie. Charakterystyczne dla początku znajomości, prawie niemożliwe do zaspokojenia pożądanie seksualne, z upływem czasu przejawia się coraz mniej gwałtownie. Powierzchowna zmysłowość zanika ustępując miejsca coraz bardziej uduchowionym uczuciom, na bazie których rodzi się prawdziwa i erotyczna miłość. Czas dla siebie Od starań obojga partnerów zależy, czy erotyka na zawsze pozostanie ważnym elementem dla ich związku. Bardzo istotne jest, by poświęcali sobie nawzajem dużo czasu. Rozmowy prowadzone bez pośpiechu i w intymnej atmosferze, spacery, wspólne wyjście do kina lub na koncert uświadomią im, jak ważne jest zaufanie i bliskość drugiego człowieka. Swobodna atmosfera skłania ponadto do igraszek, podczas których z przyjemnością oddawać się można pragnieniom własnym i partnera, wnosząc w ten sposób stale do związku erotyczną świeżość. Erotyka jako stymulacja Erotyka jest bardzo szeroko rozumianym pojęciem, przedstawiającym przy pomocy słowa lub obrazu sceny seksualne, króre w normalnych przypadkach działają na pożądanie seksualne, pobudzając pociąg płciowy. Wiele zależy oczywiście od indywidualnych upodobań, mających zazwyczaj wyraźne podłoże kulturowe. To, co dla jednych jest w sensie erotycznym piękne, u innych budzić może skojarzenia z pornografią. Jednak bez wątpienia, wszystko, co dotyczy życia erotycznego, cieszy się u wielu osób niezwykłym zainteresowaniem.

Homoseksualizm męski

admin — Sun, 20 Apr 2008 15:03:35 +0000

Jak powstaje homoseksualizm męski? Wiele osób uważa, że określenie „homoseksualizm” odnosi się do uczucia łączącego dwóch mężczyzn. Łacińskie słowo „homo” oznacza mężczyznę. Jednak przedrostek „homo” odnoszący się do homoseksualizmu został zaczerpnięty z greki i oznacza „ten sam”. Homoseksualizm jest więc miłością do osoby tej samej płci. To czy seksualizm jest dziedziczny, czy ma podłoże genetyczne lub hormonalne, czy też powstaje na skutek warunków środowiskowych, jest nadal sprawą dyskusyjną. Z niedawno poczynionych badań wynika, że skłonność do homoseksualizmu jest związana nie tylko z niedoborem pewnych hormonów (co było konkluzją uprzednich badań), ale także z zaburzeniem rozwoju mózgu w fazie płodowej. Większość psychoanalityków sądzi, że rozwój homoseksualizmu związany jest ze stosunkiem danej osoby do rodziców. Wychodzą oni z założenia, że każdy człowiek z gruntu jest biseksualny, a więc początkowo nie wykazuje skłonności do żadnej płci. Według tej teorii chłopiec, który związany jest blisko z matką, a z ojcem nie, może skierować się w stronę homoseksualizmu. Seksuolodzy są zdania, że do powstania homoseksualizmu przyczyniają się zarówno czynniki dziedziczne, jak i srosunki na linii dziecko – rodzice. Jak objawia się homoseksualizm męski? Okres, w którym człowiek, a także otoczenie stają się świadomi jego „inności” określa się z angielska „coming out”. Okres ten może trwać całymi latami i obejmuje następujące etapy: Okres bezpośrednio poprzedzający „coming out” Na tym etapie homoseksualista staje się świadomy swoich uczuć. Są one jednak głęboko skrywane, ponieważ słyszy się jak negatywnie jest oceniany homoseksualizm przez rodzinę czy kościół. Homoseksualista czuje się wyobcowany, zagrożony i pozbawiony poczucia własnej wartości. Niektórzy zatrzymują się na tym etapie i do końca życia zachowują swą „tajemnicę”. W okresie podejmowania decyzji mają miejsce częste depresje, które mogą się nawet skończyć samobójstwem. „Coming out” Etap tego „wyjścia na zewnątrz” lub „ujawnienia się” jest najtrudniejszą decyzją homoseksualisty. Przebiega dwutorowo. Dana osoba zaczyna akceptować własną orientację psychoseksualną i zaznajamia się z zagadnieniem homoseksualizmu. Szuka kontaktu najpierw ze światem gejów, pragnąc poznać stosunki panujące w tej społeczności. Zaakceptowawszy w pełni swoją orientację seksualną, podejmuje także decyzję poinformowania 0 tym swoich najbliższych. Sposób w jaki owe wyznanie zostanie przyjęte przez innych warunkuje późniejszy rozwój młodego człowieka. Jeżeli jego „odmienność” zostanie przyjęta ze zrozumieniem przez rodzinę czy grono przyjaciół, dalszy rozwój przebiega bez zakłóceń. Niestety, nie za często młody człowiek spotyka się ze zrozumieniem i pozytywną reakcją najbliższych. Ujawnienie swoich preferencji rodzinie często kończy się odrzuceniem i potępieniem z jej strony (szczególnie przez ojca). Ma to z reguły bardzo negatywne konsekwencje nie tylko z powodu utraty domu 1 środowiska (bo odrzucenie powiązane jest często z wyjazdem, szczególnie z mniejszych miejscowości), ale przede wszysrkim w sferze psychiki. Młody człowiek ma bezpowrotnie zmienione poczucie własnej wartości, często powraca do okresu poprzedzającego „coming out”. Integracja Po odkryciu własnej seksualności szuka się kontaktu z innymi homoseksualistami i grupami homoseksualnymi. Dochodzi do pierwszych doświadczeń płciowych i powstania trwałych związków. Homoseksualiści, podobnie jak „normalna” młodzież, przechodzą przez klasyczny okres wchodzenia w dorosłość. Jednak ich droga do pełnej integracji z „normalnym” społeczeństwem jest o wiele trudniejsza, ze względu na wciąż obowiązujące stereotypy, do których dochodzi także strach przed zagrożeniem AIDS.

Homoseksualizm żeński

admin — Fri, 11 Apr 2008 15:01:31 +0000

Źródła homoseksualizmu żeńskiego Przyczyny, które sprawiają, że kobieta nie potrafi dostrzec w mężczyźnie osoby pociągającej seksualnie, a odczuwa silny związek cielesny i duchowy z innymi kobietami, nie są do końca jasne. Naukowcy zgadzają się dziś tylko w jednym: homoseksualizm nie jest chorobą. Jest to zasadnicza zmiana podejścia do tego problemu od czasów Zygmunta Freuda i dziewiętnastowiecznych seksuologów. Różne hipotezy Niektórzy badacze opowiadają się za hormonalnym uwarunkowaniem skłonności do osób tej samej płci i podkreślają, że wpływ hormonów na nienarodzone dziecko rozpoczyna się już w łonie matki. Oznaczałoby to, że skłonność do homoseksualizmu ma w jakiś sposób charakter dziedziczny. Innym przykładem hipotezy zakładającej podłoże genetyczne homoseksualizmu są tzw. teorie typów, wg których istnieje silny związek pomiędzy budową ciała (typem konstytucyjnym) a cechami charakrerologicznymi, w tym także orientacją seksualną. Odmienne podejście prezentuje psychoanaliza, która wskazuje na znaczenie doświadczeń z wczesnego dzieciństwa, np. bardzo ścisły związek z matką i przykre doświadczenia w kontaktach z mężczyznami, jako źródeł kształtowania postawy homoseksualnej. Najbardziej prawdopodobne jest to, że homoseksualizm kobiecy ma bardzo złożone podłoże i pojawia się jako efekt współdziałania wielu różnych czynników. Przemijająca skłonność W okresie dojrzewania może wystąpić u młodych dziewcząt przejściowe obdarzanie innych kobiet uczuciami o charakterze erotycznym. Skłonność ta zwykle zanika z czasem, często tłumiona nieświadomie w obawie przed złamaniem norm uznawanych za powszechnie obowiązujące. Najnowsze wyniki badań seksuologicznych dowodzą, że homoseksualizm kobiecy jest we współczesnym, industrialnym społeczeństwie zjawiskiem znacznie częstszym niż przypuszczano. Prawie co piąta czterdziestoletnia kobieta przyznaje się do przynajmniej jednokrotnego zbliżenia z inną kobietą. Związki lesbijskie wśród kobiet samotnych, roz wiedzionych lub wdów są jeszcze częstsze. Kobiety uprawiające miłość lesbijską wydają się bardziej zaspokojone seksualnie w porównaniu do mężatek. Badania par lesbijskich i heteroseksualnych o pięcioletnim stażu wspólnego pożycia ujawniły, że 68% lesbijek regularnie osiąga orgazm, podczas gdy u mężatek odsetek ten wynosi tylko 40%. Nie ma pewnych danych co do skali zjawiska homoseksualizmu kobiecego, ale szacuje się, że w takich krajach Europy Zachodniej jak Niemcy, Austria czy Szwajcaria wyłącznie homoseksualne stosunki utrzymuje l%-3% kobiet. Związek lesbijski W związku lesbijskim komponenty seksualne odgrywają wprawdzie dużą rolę, ale równie duże znaczenia ma fakt, że kobiety pozostające w kobiecym związku nie muszą przed sobą niczego udawać. Nie muszą dopasowywać się do żadnego (męskiego) ideału urody, ani przyjmować na siebie ról zgodnych z oczekiwaniem partnera (matka, pani domu, kokietka, dama itp.). W porównaniu z kobierami heteroseksualnymi i ukierunkowanymi życiowo na mężczyzn, feministki częściej przyznają, że mogłyby widzieć siebie w związku homoseksualnym, co nie oznacza oczywiście, że skłonności lesbijskie są warunkiem feminizmu. Poznać i zaakceptować siebie Najtrudniejszym momentem w życiu kobiety (i mężczyzny) o nastawieniu homoseksualnym jest uświadomienie sobie własnej odmienności, a następnie jej akceptacja. Jest to szczególnie trudne w warunkach silnej presji społecznej akceptującej, pod groźbą dyskryminacji, wyłącznie heteroseksualny model związku partnerskiego.